บทที่ 31 โชคชะตาที่น่าอับอาย

กานดาจ้องมองชัยวัฒน์ที่ยืนอยู่นอกประตูด้วยความตกใจ ส่วนพศินนั้นดวงตาเปล่งประกายอันตราย

ชัยวัฒน์เหงื่อไหลโซ่บนหน้าผาก "ดูเหมือนผมมาไม่ถูกเวลาเลยนะ ผมนึกได้แล้ว โรงพยาบาลมีผ่าตัดของผมอยู่ ผมไปก่อนนะครับ"

ชัยวัฒน์รีบปิดประตูแล้ววิ่งหนีไป

กานดามองพศินด้วยความสงสัย "ทำไมชัยวัฒน์ถึงรู้จักคุณ?"

พศินยั...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ